ՄԵԾԱՄՈՐ METSAMOR CITY Շաբաթ, 25.11.2017, 05:52
Ողջույն Հյուր | RSS
Կայքի մենյու

Բաժնի անվանակարգերը
Հանրապետություն [454]
Կրթություն և գիտություն [33]
Մարզային [14]
Պաշտոնական [363]
Մշակույթ [14]
Հասարակություն [639]
Սպորտ [1]
Տեսակետ [37]
Տարածաշրջան [69]
Զանազան [136]
Քաղաքականություն [515]
Համայնք [38]

Մինի - չաթ
 
200

Վիճակագրություն

Ընդամենը առցանց: 1
Հյուրեր: 1
Հաճախորդներ 0

Գլխավոր էջ » 2017 » Հոկտեմբեր » 25 » Ամուր եւ մրցունակ պետություն՝ ուժեղ ու մրցունակ բանակով / Սերժ Սարգսյանի դասախոսությունը պաշտպանական անվտանգության հետազոտական համալսարանու/
15:26
Ամուր եւ մրցունակ պետություն՝ ուժեղ ու մրցունակ բանակով / Սերժ Սարգսյանի դասախոսությունը պաշտպանական անվտանգության հետազոտական համալսարանու/

Հարգելի՛ գործընկերներ,
Պարոնա՛յք գեներալներ եւ սպաներ,
Ուրախ եմ գտնվելու պաշտպանական անվտանգության հետազոտական համալսարանում։ Տասնամյակներ առաջ, երբ մարտի դաշտում մեր կամավորական ջոկատները կենաց—մահու կռիվ էին մղում մեր հայրենիքի համար, երբ օրհասական հարցեր էին նույնիսկ բանակի հանդերձավորումը եւ թեկուզ ամենապարզունակ զենքով սպառազինելը, որեւէ մեկի մտքով չէր անցնում, որ մի օր մենք ունենալու ենք մեկի փոխարեն երեք ռազմական համալսարան։ Որեւէ մեկը չէր էլ պատկերացնում, որ այդ օրերի դասակի եւ վաշտի հրամանատարները դառնալու էին գնդապետներ եւ գեներալներ։
Այսօր մեկնարկում է ավագ սպայական եւ քաղաքացիական հատուկ ծառայության բարձրագույն եւ գլխավոր կազմի համար գերատեսչական պիլոտային ծրագիրը։ Սա եւս մեկ քայլ է ռազմական կրթության լիարժեք ազգային համակարգի ձեւավորման ուղղությամբ։ Հասկանալի է, որ սա ընդամենը սկիզբն է, եւ դեռ ճանապարհ պետք է անցնել այս դասընթացը լիարժեք ակադեմիական մակարդակի ուսուցման վերածելու համար։ Ինչպես ասում են՝ ցանկացած ճանապարհ սկսվում է առաջին քայլով։
Մեր բանակը ծնվել է պատերազմի կրակների մեջ։ Ձեւավորման հենց սկզբից տարերայնորեն կազմավորվող կամավորական ջոկատներին ավելի ուշ միացան խորհրդային բանակի հայազգի բազմաթիվ սպաներ։ Մեր այսօրվա գեներալների մեջ կան ինչպես նախկին Խորհրդային Միությունում իրենց ծառայությունը սկսած սպաներ, այնպես էլ ազատագրական շարժման աշխարհազորի ներկայացուցիչներ։ Այսպիսով, իր ծննդյան օրվանից մեր բանակը եղել եւ մնում է ժողովրդական բանակ։
Մեզ պարտադրված պատերազմում մեր նորաստեղծ բանակը լուծեց իր առջեւ դրված խնդիրը եւ անցած բոլոր տարիների ընթացքում եւս դրված խնդիրները լուծել է հաջողությամբ։ Մեր հերոս ընկերներն իրենց կյանքի գնով պաշտպանեցին Արցախն ու Հայաստանը, միաժամանակ դրեցին հայոց հաղթական բանակի հիմքերը։ Հասունացել է ժամանակը, իրոք եկել է պահը, երբ մենք պետք է կատարենք նոր եւ նշանակալի առաջընթաց քայլ։
Հարգելի՛ ունկնդիրներ,
Մեր բանակն այսօր ուժեղ է եւ մարտունակ, ունակ է կատարելու իր առջեւ դրված խնդիրները։ Սակայն դա չի նշանակում, թե մեր զինված ուժերը չպետք է կատարելագործվեն եւ զարգանան։
Մենք այսօր սահմանում ենք նոր՝ անհամեմատ բարձր նշաձող։
Հայաստանի Հանրապետության զինված ուժերի կտրուկ արդիականացումը ժամանակի պահանջն է։ Դա նաեւ թելադրված է ինչպես այսօրվա, այնպես էլ ապագայի մարտահրավերներով։
Ես այսօր խնդիր եմ դնում մշակել բանակի արդիականացման նոր յոթնամյա ծրագիր՝ 2018—2025 թվականների համար։ Այդ ծրագիրը պետք է իրականություն դարձնենք համատեղ ուժերով՝ ես, որպես գլխավոր հրամանատար, պաշտպանության նախարարը, զինված ուժերի հրամանատարական կազմը, մեր զինվորները եւ ողջ հասարակությունը։
Նախարարին հանձնարարում եմ երկամսյա ժամկետում զեկուցել այս ուղղությամբ իր կատարած աշխատանքի մասին։ Քննարկումներից եւ լրամշակումներից հետո այդ ծրագիրը մենք կհաստատենք 2018 թվականի հունվարի 28—ին, այսինքն՝ մեր բանակի ծննդյան օրը։
Ծրագիրը պետք է լինի այս փուլում մեր պետության գլխավոր խնդիրներից մեկը, եթե ոչ ամենագլխավորը։ Յոթ տարի հետո ներկայումս արդեն իսկ մարտունակ բանակը պետք է հասած լինի որակական նոր՝ բացառիկ մակարդակի։
Արդիականացման առաջին կարեւոր ուղղությունը սահուն անցումն է Սահմանադրության փոփոխություններից բխող՝ զինված ուժերի կառավարման համակարգի նոր պայմանների։ «Պաշտպանության մասին» օրենքի նախագիծը, որ այս օրերին քննարկվում է Ազգային ժողովում, լուծում է այդ խնդրի կարեւոր, բայց միայն առաջին մասը՝ իրավական ձեւակերպումը։ Այնուհետեւ պահանջվելու է մանրակրկիտ աշխատանք՝ ենթաօրենսդրական ակտերի մշակման ու ներդրման եւ գործնական քայլերը ճիշտ հերթականությամբ իրականացնելու առումով։
Բանակի արդիականացումը վերաբերում է ե՛ւ կազմակերպվածության մակարդակին, ե՛ւ զինատեսակներին, ե՛ւ զինվորականների սոցիալական հարցերին, այսինքն՝ բանակի հետ կապված խնդիրների ողջ համալիրին։ Մենք դրանով զբաղվել ենք միշտ, բայց այժմ խնդիր է դրվում արագացնել այդ գործընթացները՝ ապահովելով թռիչքաձեւ զարգացում։ Պետք է շարժվենք առաջանցիկ տեմպերով։
Հաջորդ տարվա բյուջեում, ինչպես գիտեք, նախատեսվում է ռազմական ծախսերի կտրուկ աճ։ Աճը, սակայն, միայն մեկ տարով չի սահմանափակվելու, այլ լինելու է շարունակական։ Դուք քաջատեղյակ եք, որ վերջին մի քանի տարում կտրուկ բարելավվել են մեր զինատեսակների քանակը եւ որակը։ Այս աշխատանքները շարունակական են լինելու։ Տարեցտարի նոր եւ էական ձեռքբերումներ ենք ունենալու այս ուղղությամբ։
Հարգելի՛ գործընկերներ,
Մենք բոլորս պետք է հստակ գիտակցենք, որ բանակն առանձին եւ մեկուսի չի կարող զարգանալ, ուստի ժամանակին համընթաց պետք է քայլի մեր ողջ պետությունը։ Մենք պետք է ունենանք աշխարհի ամենաարդիականացված բանակներից մեկը։ Այսինքն՝ պետք է ունենանք շարունակաբար կատարելագործվող պետություն, որի շնորհիվ նաեւ արդիականացվում է բանակը։ Դա հնարավոր է, եւ մենք ձեզ հետ, մեր ողջ հասարակության հետ միասին իրականություն ենք դարձնելու այդ նպատակը։
Պետք է բարելավվեն զինվորական ծառայության պայմանները բոլորի համար՝ առաջին գծում կանգնած զինվորից մինչեւ հրամանատար։ Այստեղ մանրուքներ չկան եւ չպետք է լինեն։ Ամեն ինչ կարեւոր է՝ սկսած հանդերձանքից, վերջացրած սպայական կազմի բնակարաններով։ Սոցիալական ապահովության երաշխիքներն այս հարցում չափազանց կարեւոր են։
Կարգապահությունը պետք է լինի ամենաբարձր մակարդակի։ Ծնողը զավակ է մեծացնում, բանակ է նրան ուղարկում եւ պետք է վստահ լինի, որ իր զավակը զորանոց մտնելով՝ գտնվում է մի նոր հոգատար ընտանիքում։
Սպան եւ հրամանատարը նորակոչիկի համար պետք է լինեն ավագ եղբայր եւ ծնող։ Ոչ կանոնադրային հարաբերությունները եւ անփութությունը պետք է իսպառ բացառվեն։ Այդ պատճառով մենք կորուստներ չպետք է ունենանք։ Դրանք անտեղի կորուստներ են։
Առանձնահատուկ ուշադրություն պետք է դարձնենք բուժսպասարկման խնդիրներին։ Նոր մակարդակի պետք է բարձրացվի այդ ոլորտի աշխատանքը։
Ամիսներ անց Երեւանի պետական բժշկական համալսարանում իր դռները կբացի տարածաշրջանում ամենաարդիական վերականգնողական կենտրոնը զինհաշմանդամների համար։ Այն պետք է դառնա զինհաշմանդամների բուժման, սոցիալական պաշտպանության եւ վերաինտեգրման միասնական հասցե։
Այսօր բավական լուրջ առաջընթաց է գրանցվել Հայաստանի բժշկական կենտրոնների վիճակի առումով՝ թե՛ Երեւանում, թե՛ մարզերում։ Ցավոք, մեր զինված ուժերի կենտրոնական հոսպիտալն այլեւս չի համարվում արդիական՝ գերժամանակակից այլ հաստատությունների հետ համեմատ։ Կասկածից վեր է, որ սպային, զինծառայողին եւ նրա ընտանիքին սպասարկող բուժհաստատությունը պետք է լինի լավագույններից մեկը երկրում։ Ես հանձնարարել եմ պաշտպանության նախարարին ավարտին հասցնել նոր հոսպիտալի տեխնիկական առաջադրանքի մշակումը եւ նախագծման աշխատանքները։ Վստահ եմ, որ տեսանելի ապագայում մենք սկսելու ենք այդպիսի հոսպիտալի շինարարություն։
Հարգելի՛ ունկնդիրներ,
Մենք կատարեցինք առաջին կարեւոր քայլը մեր լավագույն կադրերին դեպի զինվորական մասնագիտություն գրավելու ուղղությամբ։ Այլեւս իրականություն է Հայաստանի ամենագեղատեսիլ վայրում, գերժամանակակից պայմաններում գործող Մոնթե Մելքոնյանի անվան ռազմամարզական վարժարանը։ Օրեր անց հենց այնտեղ ենք նշելու մեր մարտական ընկերոջ 60—րդ տարեդարձը։ Այսօր եկել է պահը լրջորեն մտածելու Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական եւ Մարշալ Արմենակ Խանփերյանցի անվան ռազմաավիացիոն համալսարանների արդիականացման մասին։
Այս ողջ շղթայի յուրաքանչյուր օղակը՝ սահմանի առաջին գծից մինչեւ թիկունքի խոշոր բուժհաստատություն, պետք է գործի ճկուն, համակարգված, անխափան եւ արագ։ Յուրաքանչյուր օղակ պետք է գործի առավելագույն արդյունավետությամբ։
Բանակն այն տեղն է, որտեղ պետք է լրացուցիչ կրթություն ստանան թե՛ շարքայինը, թե՛ սպան։ Բանակը պետք է լինի մարդու շարունակական աճի կարեւոր հանգրվան եւ ոչ սոսկ ընդգրկի հայրենիքը պաշտպանելու, հայրենիքի առջեւ պարտքը կատարելու ժամանակահատվածը։ Զորամասերում պետք է պայմաններ ստեղծվեն զինծառայողների գիտելիքները հարստացնելու համար։
Ես ուզում եմ այստեղ մի փոքրիկ շեղում կատարել եւ ասել՝ բոլոր այն շահարկումները, որ այս օրերին մենք տեսնում ենք՝ բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում սովորելու հետ կապված նոր համակարգի անցնելու եւ տարկետման իրավունքը վերացնելու, ուղղակի անհեթեթություն է։ Ժամանակին, երբ մենք փորձում էինք անցնել այս համակարգին՝ ես նկատի ունեմ 15—16 տարի առաջ, էլի նույն շահարկումներն էին, բայց այն ժամանակ մեր խնդիրները մի փոքր այլ էին, եւ մենք չգնացինք մինչեւ վերջ։ Սակայն այն ժամանակ այս հարցը ուսումնասիրելով՝ մենք տեսանք, որ երբեք որեւէ մեկին երկու տարի բանակում ծառայելը կամ երկու տարի, երեք տարի, չորս տարի այլ աշխատանքով զբաղվելը չի խանգարել հասնելու գիտության մեջ ամենաբարձր հաջողությունների։ Այնպես որ՝ խնդրում եմ նման առիթի դեպքում այս շահարկումներին ուղղակի շատ կոշտ պատասխանել։ Ուզում եմ տեղեկացնել, որ ես էլ անձնապես ուսումնառության ընթացքում ուսումս կիսատ եմ թողել, երկու տարի ծառայել եմ, այնուհետեւ վերադարձել ու շարունակել եմ։ Անկեղծորեն ասած՝ ես մեկ այլ ուսանող էի առաջին եւ երկրորդ կուրսերում՝ սկզբում, բոլորովին այլ ուսանող էի երկրորդ կուրսից հետո։ Եվ քանի որ թեմայից մի փոքր շեղվեցի, ուզում եմ նաեւ մեկ այլ խնդրի հետ կապված ձեզ դարձյալ խնդրել եւ ակտիվության կոչ անել՝ կապված այն խոսակցությունների հետ, որ պետք է անցնել պրոֆեսիոնալ բանակի ձեւավորման, որ բոլորը պետք է լինեն պայմանագրային եւ այլն։ Նախ՝ մարդիկ, ովքեր խոսում են այդ մասին, բնավ տեղյակ չեն, որ մեր բանակի գրեթե երկու երրորդը, այո՛, պրոֆեսիոնալ, պայմանագրային ծառայողներ են՝ պայմանագրային սպաներ, ենթասպաներ, քաղաքացիական ծառայողներ։ Եվ երկրորդ՝ այդ մարդիկ ընդհանրապես չեն հասկանում, թե ինչ է նշանակում պաշտպանական անվտանգություն։ Եվ երբ մենք 18 տարեկաններին զորակոչում ենք, դա միայն նրա համար չէ, որպեսզի այսօր նրանք սահմանը պաշտպանեն. մեզ անհրաժեշտ է մոբիլիզացիոն ռեզերվ, եւ եթե տարիներ շարունակ մենք 18 տարեկաններին չզորակոչենք եւ զորակոչենք կամ պայմանագրեր կնքենք միայն այն մարդկանց հետ, ովքեր ցանկանում են ծառայել, դա կնշանակի, որ մեր մոբիլիզացիոն ռեզերվի մի մեծ մասը կյանքում զենք չի տեսել եւ ի վիճակի չէ այդ զենքն օգտագործել։ Այսինքն՝ երկու տարվա զորակոչը բազմաթիվ խնդիրներ լուծող գործընթաց է։ Նույնիսկ չեմ ուզում այդ խնդիրներին անդրադառնալ։ Այնպես որ՝ պետք է ակտիվ լինեք։ Հասկանո՞ւմ եք՝ մարդիկ են խոսում բանակի, անվտանգության մասին, ովքեր, անկեղծ ասած, երեւի մի 5—10 էջ էլ չեն կարդացել կամ գործնականում չեն առնչվել այս խնդիրների հետ, իսկ մարդիկ, ովքեր գիտեն, ովքեր տեղյակ են, ովքեր կյանքի փորձ ունեն, ուղղակի, շատ ներողություն բառիս համար, զահլա չունեն նրանց հետ խոսելու կամ վիճելու։ Բայց այդպես չի լինի, մենք չենք կարող այդպես զարգանալ։
Ռազմարդյունաբերական համալիրը եւս լուրջ քայլեր է կատարում՝ արդիականանալու եւ մեր զինված ուժերը ժամանակակից տեխնիկայով ու սպառազինությամբ հագեցնելու ուղղությամբ։ Մշակվել է ռազմարդյունաբերական համալիրի զարգացման ծրագիրը, որը մի կողմից շատ հավակնոտ է, մյուս կողմից՝ ոլորտի նկատմամբ մեծ հետաքրքրություն արթնացնող, հատկապես՝ երիտասարդների շրջանում։
Ակնհայտ է, որ միայն մեր զինված ուժերի համար միջոցներ արտադրելով՝ մեր ռազմարդյունաբերությունը մրցունակ չի լինի։ Հետեւաբար, իմ կողմից դրված խնդիրն է՝ լիարժեք օգտագործել մեր մրցակցային առավելությունները՝ հարուստ ավանդույթները, միջազգային մակարդակով մրցունակ գիտնականների առկայությունը, եւ դրանց վրա կառուցել ռազմական գիտության եւ արդյունաբերության վաղվա օրը։ Հայաստանը կարող է իր ուրույն տեղը զբաղեցնել ժամանակակից տեխնոլոգիաներ արտադրող եւ արտահանող երկրների շարքում։
Հարգելի՛ գործընկերներ,
Մեր ժողովուրդը բարձր է գնահատում իր պաշտպանների անձնուրաց ծառայությունը։ Կարեւոր է, որ ծառայությունն ավարտելուց հետո հայրենիքը նույնպես իր պարտքը հատուցի զինվորականներին։
Այո՛, ասել եմ եւ կրկնում եմ՝ մեր սպայակույտը հայ մտավորական սերուցքի մի նոր եւ յուրատեսակ խումբ է։ Հետեւաբար, մեր սպայակազմը պետք է ապրի իր այդ հասարակական դիրքին վայել կյանքով։ Մեր սպան պետք է ունենա կյանքի ու աշխատանքի լավագույն պայմաններ եւ աշխատավարձ, իսկ զորացրվելուց հետո՝ արժանավայել թոշակ։
«Զինվորական ծառայության մասին» նոր օրենքի նախագծով նախատեսվում է լրջորեն վերանայել սպայական անձնակազմի համար բնակարանային խնդրի լուծման հարցը։ Փորձը ցույց է տալիս, որ տարիներ շարունակ ձգվող, բազմաթիվ կոռուպցիոն ռիսկեր պարունակող, ավելի շատ ջլատող, քան հարց լուծող բնակարանային հերթագրման ծրագիրն իրեն չի արդարացրել։ Դրա փոխարեն կարելի է փորձել անցում կատարել մատչելի հիպոթեքային վարկավորման ծրագրի։ Թեեւ այդ ծրագրի իրականացումը լրացուցիչ ֆինանսական բեռ է ստեղծում մեր պետական բյուջեի համար, հանձնարարել եմ մանրամասն ուսումնասիրել եւ լուծում տալ խնդրին՝ ծրագրի իրագործման նպատակով։ Եվ ես գրեթե վստահ եմ, որ մենք հունվարի 1—ից կարողանալու ենք այս համակարգն արդեն գործադրել։
Մենք նաեւ պատրաստ ենք լուրջ համաֆինանսավորման աղբյուր գտնել մեր այն սպաների համար, ովքեր կցանկանան միանալ կուտակային կենսաթոշակային ծրագրին՝ ի լրումն առկա զինվորական թոշակի՝ իրենց ծերության համար ապահովության պաշար ձեւավորելու նպատակով։ Նախնական հաշվարկը թույլ է տալիս ակնկալել, որ իր աշխատավարձի 5 տոկոսը հիմնադրամում հավաքող սպան 65 տարեկանից հետո ստանալու է ամսական այնքան թոշակ, որքան իր զորացրման պահին զբաղեցրած պաշտոնին հավասար հաստիքում ծառայող սպայի աշխատավարձն է։
Ընթացիկ տարվա հունվարի 1—ից գործունեությունը սկսեց Զոհված եւ հաշմանդամություն ունեցող զինծառայողների հիմնադրամը։ Տա Աստված, որ այդ հիմնադրամը երբեք անհրաժեշտ չլինի, բայց իրականությունը մի փոքր այլ է։ Այս ծրագրով մենք լուծում ենք մինչեւ օրս մեր ամենախոցելի խումբը հանդիսացող՝ զոհված եւ հաշմանդամ զինծառայողների ընտանիքներին ֆինանսական օգնության խնդիրը։ Դա մեր ազգային երախտագիտության դրսեւորումն է մեր հերոսներին։
Հիմնադրամը մինչեւ օրս գործող ամենաթափանցիկ եւ հաշվետու ընթացակարգերն է որդեգրել։ Պետք է խթանենք նաեւ այս հիմնադրամին կամավոր վճարումները։
Այս տարի մենք ամբողջությամբ լուծում ենք նաեւ զոհված զինծառայողների անօթեւան ընտանիքների եւ 1—ին կարգի հաշմանդամների բնակարանային խնդիրները։ Ինչպես հիշում եք, հայտնի ժողովի ժամանակ այդպիսի խնդիր դրվեց, եւ պաշտպանության նախարարը դեկտեմբերի վերջին կզեկուցի բոլորին, որ այս խնդիրն այդ պահի դրությամբ ամբողջովին լուծված է։ Այս քաղաքականությունը շարունակվելու է։
Հարգելի՛ ունկնդիրներ,
Մենք մինչեւ հիմա պահպանել ենք ռազմական հավասարակշռությունը տարածաշրջանում։ Պահպանելու ենք այսուհետ եւս։ Չենք ներքաշվելու քանակական մրցավազքի մեջ, գերադասելու ենք որակական լուծումները։
Փողն, իհարկե, կարեւոր է, բայց ավելի կարեւոր է խելքն ու ունակությունը։ Մենք փողը ծախսելու ենք խելամտորեն, շարունակելու ենք այս երկուսի՝ փողի եւ խելամտության համադրումը։
Այն, ինչ անհրաժեշտ է մեր զինված ուժերի համար, այդ թվում՝ ֆինանսական միջոցները, առկա են եւ միշտ լինելու են։ Բանակի համար ոչինչ չենք խնայելու։ Ես դա խոստանում եմ։
Արդի բանակը, սակայն, առաջին հերթին հենց դուք եք՝ սպայակազմը։ Առանց սպայակազմ՝ բանակ լինել չի կարող։ Միայն սպաներից կազմված ստորաբաժանումներ կարող են լինել, բայց միայն զինվորներից բաղկացած ստորաբաժանումներ չեն կարող լինել։ Առավելագույնը մի քանի ժամվա ընթացքում միանգամից հրամանատար է ջոկվում։ Սա բոլորը պետք է գիտակցեն։ Սա չի նշանակում, որ մենք թերագնահատում ենք մեր զինվորներին։ Բոլորը պետք է գիտակցեն, որ հիմնական գործող անձը, բանակ ձեւավորողը սպան է։
Այս բոլոր բարեփոխումները կիրականան, եթե միայն ինքներս գտնենք փոխվելու եւ մեր շուրջը փոփոխության ձգտում սերմանելու կարողությունը։ Սա էլ չափազանց կարեւոր հանգամանք է։ Երեկ ես ոստիկանությունում հանդիպում եմ ունեցել եւ այդ հանդիպման ժամանակ կրկնել եմ այն, ինչ տարիների ընթացքում ասում եմ՝ եթե որեւէ կառույցի, որեւէ ստորաբաժանման, որեւէ հիմնարկի միջին եւ ստորին օղակները տեսնեն, որ այդ կառույցի, ստորաբաժանման, հիմնարկի ղեկավարությունը իրականության մեջ պայքարում է հոռի երեւույթների դեմ, որ նրա համար անընդունելի են, երբ տեսնեն, որ ղեկավարությունը ձգտում է նորին, միշտ ձգտում է փոփոխվել այս արագ փոփոխվող աշխարհում, ապա այնտեղ գործերը կստացվեն։ Բայց երբ ներքեւներում, միջին օղակներում տեսան, որ միայն իրենցից պահանջում են, այն էլ ձեւական, իսկ ղեկավարությունը դա չի անում՝ ոչ մի բան էլ չի ստացվելու։ Եվ ես չէ, որ ձեզ պետք է ասեմ՝ չէ՞ որ բանակում օրենք կա՝ արա՛ այնպես, ինչպես ես։ Եթե հրամանատարը չի կարողանում կրակել, նա չի կարող ենթակային սովորեցնել ճիշտ կրակել։ Սա ակնհայտ է։
Օրինապաշտ, հայրենասեր, հմուտ սպան ոչ միայն հաղթանակի, այլեւ մեր առօրյայի կռողն է։ Ուստի, առաջին հերթին կոչ եմ անում հենց ձեզ. աչալուրջ լինել ձեր պարտականությունների կատարման ընթացքում, արմատախիլ անել կոռուպցիոն յուրաքանչյուր դրսեւորում, ճանապարհ հարթել երիտասարդ սպաների առաջընթացի եւ անցնցում սերնդափոխության համար։
Մեր զինված ուժերում պետք է ամրապնդվեն փոխադարձ հարգանքի եւ միասնության վրա հիմնված հարաբերությունները։ Մեզ պետք է մեկ ընտանիքի շունչ ունեցող բանակ, եւ դրա հիմնական պատասխանատուները բոլոր մակարդակների հրամանատարներն են։
Հարգելի՛ գործընկերներ,
Տարօրինակ կլիներ, եթե չանդրադառնայի Հայաստանի շուրջ ձեւավորվող ռազմավարական իրավիճակին։ Ընդհանուր իրավիճակը գնահատում եմ կայուն, սակայն այդ կայունությունը փխրուն է եւ լի բազմաթիվ անկանխատեսելի հանգամանքներով։ Մեր սահմաններից ոչ շատ հեռու ծավալվում են լրջագույն ռազմաքաղաքական գործընթացներ, որոնց մենք ուշի ուշով հետեւում ենք։
Լեռնային Ղարաբաղի հիմնախնդրի շուրջ իմ սկզբունքային մոտեցումները վերջերս ներկայացրել եմ ՄԱԿ—ի Գլխավոր ասամբլեայի ամբիոնից։ Այնտեղ ասածներս այժմ նորից այստեղ կրկնելու կարիքը չեմ տեսնում։
Ցանկանում եմ, այնուամենայնիվ, ընդգծել մի քանի հանգամանք։
Առաջին՝ այս փուլում մենք Արցախում ռազմական խնդիր լուծելու կամ դնելու նպատակ չունենք։ Արցախի քաղաքացիական բնակչությունը հակառակորդի անխտրական կրակից պաշտպանելու խնդիրը մենք հիմնականում արդեն լուծել ենք եւ լուծել ենք վաղուց։ Խնդրի խաղաղ կարգավորումը, ի թիվս այլ պայմանների, պետք է իսպառ բացառի որեւէ ռազմական սպառնալիք Արցախի խաղաղ բնակչության հանդեպ։
Երկրորդ՝ Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտությունը, իսկապես, չունի ռազմական լուծում։ Ուստի, հնարավոր չէ մեկ ձեռքով կրակել, իսկ մյուսով բանակցել այդ լուծումը գտնելու նպատակով։ Կամ բանակցում ենք, կամ էլ՝ կրակում։ Երկուսին էլ մենք պատրաստ ենք։
Բանակցությունները պետք է տեղի ունենան զենքի լռության շնորհիվ ձեւավորվող փոխադարձ վստահության պայմաններում։ Կարճաժամկետ տակտիկական կամ քարոզչական առավելություն ստանալով՝ կողմերից ոչ մեկը որեւէ էական հարց իր համար չի լուծում։ Ընդհակառակը, սադրանքները պարզապես անհնարին են դարձնում լուրջ բանակցությունները։
Այստեղ էլ ուզում եմ մի փոքրիկ շեղում կատարել թեմայից եւ ասել, որ ինձ համար անկեղծորեն շատ տարօրինակ իրավիճակ է ստեղծվել, երբ ժնեւյան բանակցություններից հետո ադրբեջանական կողմը մի հատուկ չարությամբ փորձում է շեշտել, որ ես ինչ—որ պայմանավորվածություններ եմ խախտել։ Անկեղծորեն տարօրինակ է, եւ ես մեր հաջորդ հանդիպմանը շատ անհամբեր սպասում եմ, որպեսզի իմ գործընկերոջը հարցնեմ, թե ինչն է նրանց զայրացրել։ Ընդ որում՝ խոսում են մարդիկ, ովքեր, փաստորեն, ընդհանրապես տեղյակ չպետք է լինեն մեր խոսակցությանը, որովհետեւ մենք երկուսով ենք խոսել, եւ եթե մենք պայմանավորվածություն ենք ունեցել որեւէ մեկին չասելու, ապա ինչպե՞ս են իր օգնականները կամ, չգիտեմ, տեղակալները եւ այլն, թեմային ծանոթացել։ Ձեզ հավատացնում եմ՝ մեր խոսակցությունից ես կես բառ անգամ որեւէ տեղ չեմ ասել։ Իսկ ի՞նչ եմ ասել Շվեյցարիայի հայ համայնքի հետ հանդիպմանը՝ ես ասել եմ, որ որեւէ հայ ղեկավար չի կարող փաստաթուղթ ստորագրել, որը խաթարելու է Լեռնային Ղարաբաղի անվտանգությունը։ Սա՝ մեկ։ Երկրորդ՝ ես ասել եմ, որ Ղարաբաղն Ադրբեջանից դուրս պետք է լինի։ Եվ երրորդ՝ ասել եմ, որ Ադրբեջանի նախագահն էլ է մտահոգված իր զինվորների անվտանգությամբ եւ զոհվելով։ Այսինքն՝ այստեղ որեւէ նոր բան կա՞։ Ես կրկնել եմ այն, ինչ 20 տարի ասում եմ, ինչ 25 տարի մենք խոսում ենք։ Այսինքն, եթե որեւէ մեկին թվում էր, թե եթե մենք Ժնեւում բանակցել ենք, ասել ենք եւ հայտարարություն ենք ընդունել, որ լարվածությունը պետք է թուլանա՝ դա չի նշանակում, որ Ղարաբաղի անկախության ձգտումն էլ պետք է թուլանա։ Անկեղծ ասած, ինձ համար շատ տարօրինակ է։
Մենք վրեժի եւ կոլեկտիվ պատժի գործողություններ չենք իրականացրել, չենք իրականացնում եւ չենք էլ իրականացնելու։ Սակայն ամեն մի ռազմական կորստի դիմաց լինելու է հակառակ կողմի զինվորականների դեմ ուղղված հատուցման գործողություն։
Իմ այս շեշտադրումների երրորդ խումբը մեր գաղափարախոսության մասին է։ Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտությունը էթնիկական եւ կրոնական բնույթ չի կրում։ Մենք որեւէ խնդիր չունենք ո՛չ ադրբեջանցի ժողովրդի, ո՛չ էլ առավել եւս մահմեդական կրոնի հետ։ Մենք վստահ ենք, որ ադրբեջանցի ժողովուրդը խաղաղություն է ցանկանում, պարզապես այդ ցանկությունը պետք է ճիշտ հունի մեջ գցել։
Արցախի ազատագրական շարժման ամենաառաջին իսկ օրվանից մենք ամեն ինչ արել ենք այդ պահին գործող օրենքի եւ միջազգային իրավունքի շրջանակներում։ Մենք իսկապես մեր առջեւ խնդիր ենք դրել բոլոր գործողություններն իրականացնել այն ժամանակվա գործող ԽՍՀՄ օրենքին եւ միջազգային իրավունքին համապատասխան։ Չգիտեմ՝ ինչքանով մենք պետք է շնորհակալ լինենք մեր ավագ ընկերներին, ովքեր կարողացել են այդ ճիշտ գաղափարը ներարկել մեզ։ Եվ հենց այս պատճառով մենք հստակորեն ասում ենք, որ Լեռնային Ղարաբաղի խնդիրը, կոնֆլիկտը տարբերվում է նախկին Խորհրդային Միության տարածքում եղած բոլոր կոնֆլիկտներից՝ ոչ միայն այն պատճառով, որ այս կոնֆլիկտների ծագումնաբանությունն է տարբեր, այլ առաջին հերթին այն պատճառով, որ ամեն ինչ արվել է օրենքին եւ իրավունքին համապատասխան։
Հարգելի՛ ունկնդիրներ,
Պատմության ընթացքում եւ նոր ժամանակաշրջանում մենք դիմակայել ենք ամենաանհավատալի պայմաններում եւ շարունակել ենք մեր ընթացքը։ Պատերազմի սկզբնական շրջանում մի արտասահմանցի ինձ հարցրեց՝ իսկ ինչի՞ վրա եք հույսներդ դրել։ Պատասխանեցի, որ մենք շատ բարեկամներ ունենք, բայց բացի ինքներս մեզնից եւ Տեր Աստծուց, ուրիշ ոչ մեկի վրա մենք հույս չենք դնում։
Այդ վստահությամբ մենք այսօր էլ շարունակում ենք կառուցել ժամանակակից պետություն, որը լինելու է ամուր եւ մրցունակ, ունենալու է բարձր տեխնոլոգիաներով եւ գերարդիական սպառազինությամբ զինված բանակ։ Եվ դուք հատուկ դերակատարում ունեք այս տեսլականը կյանքի կոչելու գործում։
Ուզում եմ, որ բոլորդ գիտակցեք՝ այն ժամանակը, որ հատկացնում եք գիտելիք ձեռք բերելուն՝ ամենակարեւոր ժամանակահատվածն է մարդու համար, եւ այդ ժամանակահատվածը պետք է արդյունավետ օգտագործել՝ անկախ նրանից, թե ինչպիսին է գիտելիք մատուցողի որակը. ես այստեղ որեւէ վատ բան չեմ ուզում որեւէ մեկին ասել։ Բայց դա ժամանակ է, որ դուք պետք է գիտելիք կուտակեք։ Առանց գիտելիքի՝ չկա առաջընթաց։
Շնորհակալ եմ ուշադրության համար եւ բոլորիդ հաջողություն եմ մաղթում։

Կատեգորիա: Պաշտոնական | Դիտումներ: 4 | Ավելացրեց: Martos | - Վարկանիշ -: 0.0/0
Մեկնաբանություններն ընդամենը՝: 0
avatar
Մուտքի ձև

Որոնել

Զամբյուղ
Ձեր զամբյուղը դատարկ է

Օրացույց
«  Հոկտեմբեր 2017  »
ԵրկԵրկՉրկՀնգՈւրՇբԿր
      1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031

Սոց ցանցեր

Ժամանակահատված

Copyright Metsamorcity.do.am © 2017